این کار شاید یکی از پنج عطر برتر من باشه. (خب حالا، یکی از ده عطر.) خیلی راحت میتونید حدس بزنید چه بویی میده. یاس خالص (به معنای واقعی کلمه) و ته سیگار. خیلی عجیبه که آدم عاشق چنین ترکیبی باشه ولی من هستم. اما چیزی که سختش میکنه اینه که در ۹۹ درصد موقعیت های روزمره نمیتونم استفاده ش کنم. کنار خانواده؟ فکر میکنن سیگار کشیدی. تو شرکت؟ غیرپروفشنال حسابه. تو مهمونی؟ «کی بوی یاس میده؟» بنابراین برای یه جور لحظات خلسه تنهایی خاصی استفاده ش میکنم. و البته در جمع دوستان اهل عطر. احتمالا یک آقا اگر با عطرهای یاسی اوکی باشه میتونه استفاده کنه.

نمیدونم چرا این اورفلین منو یاد صادق هدایت میندازه.

به به. از اون ریویوهایی هست که کاملا مجابم کرد به بلایند بای کردنش. چقدر عالی بودن تصویرهایی که ساختین.

هیچ چیز بیش از تقلیل یک امر متعالی به امری دم دستی (به مثابه امری دم دستی، و نه گونه ای ابزار کار ادبیات و هنر) روح من رو به درد نمیاره. کسی که مثلا عطر نیش پچولی محور رو میگیری زیر دماغش و یکهو یهو پقی میزنه زیر خنده و میگه این که بوی سماق میده! اگر کسی میخواد بگه چیزی رو دوست نداره دلم میخواد با درد، و متعالی صحبت کنه. مثلا «اااای واااای من نمیتونم باکارات رو تحمل کنم! این شکر سوخته ی چرک سنگین قنادی چیه که آدمو یاد عروسی های شلوغ شهرستان میندازه؟» امیدوارم تونسته باشم منظورم رو توضیح بدم.

ممنونم لطف دارید

فوق العاده بود متنتون. با لذت تا آخر خوندم.

چه مهماندار باکلاس و عطربازی بوده. فرانسوی های کانادا خیلی بافرهنگ هستن واقعا.

رایحه به هیچ وجه ربطی به عرق نداره. حتی جنبه ایندولیک یاس قرار نیست حس عرق تولید کنه. قضیه به سادگی اینه که کسی که بوی عرق میداده روی عرقش الین زده بوده و شما الان یاد اون خاطره می افتید.

من همیشه خیلی کنجکاو بودم درباره ی این کار. مرسی از ریویوی خوبتون.

این کار اصلا شیرین و وانیلی نیست. آروماتیک و دریایی هست و فوق العاده هست برای هوای گرم و لب ساحل. واقعا کار قشنگیه و من که اهل شیرین و وانیلی ام دوستش دارم (با اینکه اینطور نیست.)