LALIQUE - Encre Noire

سالها پیش یکی از اساتیدم که در حوزه ساختمان فرد قابلی هم هست، ازم درخواست کرد که در انتخاب عطر بهش کمک کنم .

انتظارش هم فقط این بود: " عـطـری میخوام که بوی تـلـخِش مثل سـگـ هـار باشه "

لالـیـک انـکـر نویـر رو معرفی کردم بهش و هنوزم عطر امضاش همینه!!

جالبه که بدونید این عـطـر در خـارج از ایران اصلا بقدری که در کشـور ما شناخته شده هست، هـایـپ نشده ...

شهرت لالـیـک در ایران منو یاد بند های راکی مثل Anathema میندازه یا خوانندگانی مثل کـریـس دی برگ که بواسطه توزیع گسترده آثارشون در ایران، حتی شهرتشون از کشور های غـربـی هم در ایـران بیشتر شد .

درود بر تمام عطرافشانی های عزیز
یکی از دوستان بنده روز قبل از فوتشون درباره این شاهکار این متن را نوشته بودند:
«جوهر سیاه دوست داشتنی من، شخصیتت با شخصیتم سازگار است.
هردومان میخواهیم حس خوب به دیگران بدهیم، اما متاسفانه افراد محدودی این حس را میگیرند و متقابلا به ما انتقال میدهند!
رایحه قدرتمندت...
جوهری سیاه بر روی داشبورد پلاستیکی یک ماشین نو ریخته میشود...
آن داشبورد جوهری را بو میکنی.
به یاد چه میفتی؟
آن روزهایی که درونگرایی نجاتت دادند؟
آن افرادی که با تو سرد برخورد میکردند اما از ته دل دوستت داشتند؟
آن جنگل سرد و اندوهگینی که پر از درخت های استوار بود؟
شاید یاد آنکخه نواغ بیفتی!
شاید هم یاد همه اینها بیفتی!
نمیتوانم دست از عاشقانه عاشقت بودن بردارم، آنکخه نواغ عزیزم... 🖤»
آنکخه نواغ عطر امضای ایشون بود و حتی خونشون بوی آنکخه نواغ میداد! از اسپری خوشبو کننده هوا گرفته تا صابون، همه و همه رایحه آنکخه نواغ!
همواره مانا و تندرست باشید

the GOAT
چند سالی هست که یه کم ازش فاصله گرفتم؛
ولی همچنان بهترینِ تاریخه به نظرم.

سال 89 بود یکی از فامیل هامون که عطر باز بود این رو گرفته بود بوی واقعا عالی داشت بوی جنگل داشت نه جنگل های شمال که بوی رطوبت و ماندگی میدن بلکه بوی جنگل های جنوب البرز (مثل سمنان یا سمت های کرج) و همچنین جنگل های خراسان که بوی شاداب تر و باز تر وباشکوه تری دارند چنین حسی رو تداعی میکنه

با قلبی اندوهگین و چشمانی اشک بار باید خدمتتون عرض کنم
اگه نسخه اولیه رو داشتین دیگه باید قیدشو بزنید!
رایحه هم تغییر داشته،ماندگاری و پخش بو هم متاسفانه...
ارزش سابق رو نداره دیگه
ولی نسخه اسپورت لالیک هنوز خیلی بهتره!

این لالیک و نسخه اکستریم و حتی کلاب د نایت اینتنس تو شروعشون ی چیزی دارن که من اصلا نمیتونم تحملشون کنم و نمیدونم چیه

انکر نُوا بوی آشنایی داره برای ما مردا، یعنی اگه کسی بوش نکرده ، بوش کنه متوجه میشه که حتما این رایحه رو قبلا شنیده. ببین من خودم تام فورد بلک لاکر رو دارم که در خشونت درست مثل ایشونن، بوهای جذاب برای ما مردا از دید ما مردا ، اما واقعا ریسکی از جانب بازخورد از زن ها. بله شده من با یکی اشنا شده باشم که حتی بهم گفت من خیلی بوی لالیک مشکی رو دوست دارم، اما فقط همون یه نفر بوده، پس اگه امتحانش کردین و خوشتون اومد اگه نیم نگاهی به این دارین جنس مخالف خوششون بیاد یه خرده خوش بینی زیادیه.
این داستان خشکی و خشونت در کنار این کار برای توسکان لدر هم هست. میگیری چی می گم دیگه، کارهایی داریم که وایب مردونه بده اما کم ریسک تر باشه، این جزوشون نیست. انتخابش بر اساس صرف علاقه منطقیه. عملکردشم متوسطه قبلا خوب بود الان متوسطه.

بوی ماشین نو،پلاستیک‌و چرم:)

من عطرایی مثل لالیک انکر نویر رو به خاطر میارم، وقتی که عطر بودن نه صرفا یه کالا. نسخه‌های اولیه‌شون سنگین، تاریک و بی‌ملاحظه بود. وتیور عمیق و دودی با اون حس خاکِ خیس و تلخ، چوب سرو خشک و تیز، و حال‌وهوایی شبیه جوهر سیاه و زمین مرطوب، رایحه‌ای می‌ساخت که پوشیدنش جرأت می‌خواست، این عطرا برای همه ساخته نشده بودن و دقیقاً به همین دلیل جذبه داشتن، امضا داشتن، شخصیت داشتن و حضورشون رو تحمیل می‌کردن.
ولی متاسفانه چیزی که امروز ازشون می‌بینم، بیشتر شبیه محصولی شده که فقط برای چرخوندن خط تولید و پر کردن جیب سازنده‌ها ساخته می‌شه. انگار به مرور، روح اون وتیور خشن و ریشه‌دار، اون چوب‌های تیره و تلخ و اون فضای دودی و عمیق رو رقیق کردن تا به مذاق همه خوش بیاد. نتیجه؟ رایحه‌ای کم‌جون، صاف و بی‌خطر که نه ضربه‌ای داره، نه عمقی، نه ردپایی. عطری که قبلاً تاریک، جدی و به‌یادماندنی بود، حالا به بویی سبز-چوبیِ خنثی‌شده تبدیل شده که از اون تلخی جسورانه و اون حس زمینی و سنگین، تقریباً هیچ چیزی باقی نمونده.
من این تغییر رو تکامل نمی‌بینم، این عقب‌نشینیه. عقب‌نشینی از شخصیت، از جسارت، از همون نت‌هایی که انکر نویر رو به انکر نویر تبدیل کرده بود. امروز بیشتر از اینکه عطر بپوشم، حس می‌کنم دارم نسخه‌ای رقیق‌شده از یه خاطره قدیمی رو استفاده می‌کنم، خاطره‌ای که عمداً ضعیفش کردن تا فروش بره، نه اینکه اثر بذاره...

درود عزیزان امروز جعبه ای تو انباری پیدا کردم که عطرهای قدیم توش بود که از هر کدوم مقداری نگه داشته بودم برای یادآوری رایحه ولی یادم رفته بود و امروز مروری شد بر خاطرات که چندتاشو هر روز با شما دوستانم به اشتراک میزارم.
عطری که مثل جوهری که روی کاغذ سفید مینشیند و هویت میسازد این رایحه نه دنباله‌ رو مد است و نه دنبال جلب توجه آسان. شخصیت خودش را دارد شخصیتی عمیق، چوبی، خشک و مرموز.اولین برخورد، وتیور خاکی و تلخش همان‌ قدر محکم ظاهر میشود که یک امضای سیاه روی کاغذ روشن سپس چوب‌ها و رطوبت جنگل‌های تاریک، فضایی خنک اما پرقدرت میسازند فضایی که انگار قدم‌ زدن در حاشیه‌ی جنگلی مه‌گرفته است جایی که هر قدم طنین خودش را دارد.عطری با ابهت مینیمال، در بطری‌ای که طراحی‌اش همان‌قدر ساده و خوش‌فکر است که رایحه‌ اش.عطری که سال‌هاست در دنیای عطرها جایگاه‌اش را از دست نداده و هنوز هم با همان قدرت، طرفداران تازه پیدا میکند.
«قضاوت من تمام شد،بقیه‌اش با بینی شما»