اینجا می نویسم این مطلب را

سلام و وقت بخیر

خوش برگشتید.

امیدوارم هرچه زودتر وضعیت نه بهتر، که یکبار برای همیشه درست بشه و مجدد عطرافشان و دروس عطر و عطربازی در کنار شما اساتید رنگ بگیره.

سرحال و سلامت باشید

مونای عزیز ، زیبای این خانه

ارادت ها تقدیم تو باد

بله ، خانم ها فیضی و هانی تقریبا دو سال پیش آن روزی که نوشتم "حالم خوب نیست ، ببخشید که مدتی نامنظم حاضر میشوم به حضور" ( که آنهم کار خدا بود چون عادت به پراکندن نگرانی ندارم ) همان شب ، شماره مرا پیدا کرده بودند و سرکار خانم فیضی از تبریز و سرکار خانم دکتر هانی از کرمان تماس گرفتند !

میبینی ؟ چند معجزه بگویم ؟؟

کوچکی ی این دنیای گسترده بزرگ وقتی مشکلی داری - راه داشتن و نزدیکی دلها بهم - جریان وسیع مهر - خود نیاز میسازد و خود رفع میکند به آزمایش از سویی و نزدیکی ی قلب ها به مهر از سویی دیگر و ...

هرچه سعی به فرار کردم نشد ! من خجالتی ام

وقتی هم مشکلی دارم فقط یک بزرگ می شناسم !

همان شب هر دو آنچه مشکل داشتم حل کردند حتی به اصرار به خانم هانی گفتم که خانم فیضی مشکل را حل کردند یکساعت پیش ، رضایت نمی دادند !

آن روزها من عاشق عطرافشان بودم ، دوستدار عطرافشان بودم ، لیک ایشان باعث شدند مدیون عطرافشان هم باشم !

هنوز هم نتوانسته ام جبران کنم لطف ایشان را .

هرچند خواهش کردند بسیار ، که این موضوع مسکوت بماند لیک من صبوری ندارم به کتمان یا اختفای مهر !

و این بار که حوالی یکسال ، تمامزمان ، مشغولم به خدا و دیگر بیتاب شده ام به پرواز ، که سااالهاست عطر بینظیر خود را یافته ام ، دینی که به عطرافشان دارم به این واسطه ، اجازه ی غیبت نمیدهد هرچند که واقف ام معطرین ِ ساکن عطرافشان خدایگانند و قریب ترند به او .

این بار : بدهکار ام ! و منظورم بدهی های دنیوی نیست .

بر استادم ماجرا را گفتم و پرسیدم : چرا هرچه سعی میکنم مقدر نمیشود جبران مهر ؟ هر چه بیش سعی میکنم کمتر موفق ام ، ناراحتم !

رازی به من گفت که تا صبح آن شب گریه کردم ! همین الان نیز اشکم درآمد :))

اشکم درب مشکم است :))

بگذار حال که دوستت دارم رازی بر تو بگویم :

در سه کلاس مختلف شرکت کردم ، گفته های اساتیدش که دو تن خانم بودند و یک تن آقا بماند ، اعضای کلاس می گفتند فلانی لطفا حتی ۵ دقیقه هم تاخیر نکن ، کلاس بدون شما هیچ لطف ندارد ! ما به ذوق دیدن شما میآییم ، وارد مغازه ای میشوم که تا کنون نرفته ام ، هیچ نمیگویم جز سلام ، صاحبش میگوید : آقا تو را بخدا بیشتر به من سر بزن ! همسایه هایم میگویند : تحت هیچ عنوان حق نداری از این بلوک بروی ، مدیر میگوید حق نداری از مجتمع بروی ، هرکس که مرا میشناسد مصرانه دعوت میکند به منزل و چون هیچ منزلی جز خانه مادرم نمی روم پس از اینکه دلخور میشوند از نرفتن من ، دست بر قلبشان می گذارم و میگویم : آیا من هماره در خانه ی تو ننشسته ام ؟! هرکس مرا میبیند تامل میکند و با لبخند مرا نگاه میکند ! هر شرکتی که بودم رئیس شرکت فیش حقوق دو برابری و برای اینکه کسی دلخور نشود یک برابر دیگر نیز بدون اطلاع دیگران به حسابم واریز میکردند درحالیکه در طول عمرم هیچ چیز از کسی طلب نکردم حتی پدرم !

و بسیار موارد مشابه دیگر که باعث شده بگویند تو مهره مار داری یا : خوش شانس تر از تو ندیده ایم !

سوال مهم : چرا ؟ آیا من پیامبر زاده ، امامزاده یا امام زمانم ؟؟ آلن دلون ام ؟ استاندارم ؟ فرماندارم ؟ ملک التجارم ؟ مشهورم ؟ ثروتمندم و دست به خیر دارم ؟ دانشمند زمانم ؟ اصلا کاری برای کسی میتوانم بکنم ؟ آنهم درین شهر غریب که هیچکس مرا نمیشناسد ! حال اگر کرمانشاه بودم میگفتم شاید بخاطر پدرم ، مادرم ، پدربزرگ و مادربزرگم و والدین آنها در زمان رضا و محمدرضا پهلوی اینگونه است !

پس ماجرا چیست که من ِ نادان کلاغ شکل فقیر تهیدست و تهی مغز تنها ، که نه دوستی دارم ، نه هرگز خواستگاری رفتم و نه ازدواج کردم و از تمام بستگان دور افتاده ام ( همه مهاجرت کرده اند ) و نه در کل : هیچ ِهیچ ! کوچکترین اهمیتی  در هیچ مورد ندارم !

پاسخ : فقط کافی ست " او " دوستت داشته باشد ، به همین سادگی !

وقتی او را داری یعنی همه چیز و همه کس را داری ، آنهم به بهترین شکل ممکن !

پرسش : خیلی ها او را دوست دارند ، تمام قوانین مصوب او را میدانند ( منظورم اصلا موارد مذهبی نیست ) ، چرا مثل تو نمی شوند ؟

پاسخ : ساده ست ، چون من "اجرا" میکنم در عمل ! آنها بهتر و بیشتر از من میدانند لیک در عمل کار سخت میشود ! مثلا دو بار کل زندگی ام را بخشیدم و بابتش هربار یک ماه فحش خوردم از والدینم ! و زمانی که خودم نیازمند میشوم یک نفر از تبریز و یک نفر از کرمان که هرگز مرا ندیده اند و نشنیده اند میشتابند بی فوت وقت برای رفع نیاز من !!

چه باید بکنی :

از لحظه ای که چشم باز میکنی به او و برای او باش ، استحمام کن برای او ، شیک بپوش برای او ، معطر شو برای او ، بخور بخاطر او ، شاد باش بگو بخند کار کن برای او ، مهر بورز برای او و بخاطر او ، بخر ، ببخش به او و بیاد او ، عطرافشان بیا بخاطر او ، قرض بده به او . صحبت با او کن ، خلاصه که از گاه باز کردن چشم تا بستن آن با او و برای او باش .

این میشود : دائم الذکری و دائم الصلاتی !

شنیده ای آیا که : خوشا آنان که دائم در نمازند ؟

این همان است ، و واقعا خوشا آنان ... !

مدتی طول میکشد ، چند باری آزمایش میشوی در عمل توسط کارگزارانی بنام آزمون بانان .

و سپس : همه تو را می شناسند درحالیکه اولین بار است که تو را با چشم سر میبینند ! و مهمتر : دوستت دارند بسیار حال آنکه کوچکترین کاری برای آنان نکرده ای !

منِ کلاغ شکل را که دوست بدارند حال ببین برای تو چه کنند :)

حال خوب ؟ تجربه اش کن ! برخی اوقات یک اپسیلون ازو میآید و می نشیند در قلبت ، آنگاه : خدااای من ! تمام تنت می لرزد و میبارد ! چشمانت نور می بارند ! مستی و نشئگی توصیفات کافی ای نیستند بر لذت ات !

تو زیبایی ، معنی اش این است : گاه پیشین ، یافته ای و در عمل بوده ای و آنچه اکنون داری از هر باب ، خود فرستاده ای این سو !

آفرین بر تو ، و زنده باد و زیبا

💐

درود بر بزرگ مرد ِ مهربان

این متن رو در ادامه پیام تبریکم به شما و پاسخ شما و پاسخ متقابل بنده در صفحه جناب رنجبر بخوانید...

پاسخ خود گرفتم ... 

حتما به خواست خودش بوده که این متن را دیدم...

چند روزی از حساب کاربری خارج شدم ، بی سوادِ رو سیاهی مثل من چطور بخودش اجازه میده اظهار نظر کنه در جمع بزرگان ! چه در باب عطر چه موضوعات دیگه ! همچنین از مال دنیا هم نصیب زیادی نبردم که تو این شرایط حداقل بتونم یه عطری برای خودم بخرم و ازش لذت ببرم(!)  نتیجه این که سکوت ، نظاره، اندیشه و صبر ...

بعد از این پیام هم تا مدتی فقط نظاره میکنم و سخنی از بنده نخواهد بود انشاالله.

در اندیشه سخنان جنابعالی، در افکار و ذهنیات و انتزاعات مشغول بودم که چگونه میتوان به چنین مقاماتی رسید ، یادتان هست در مورد حقایق گفتم (ما) شنیده ایم و (شما) دیده اید ؟! بهتر است اینگونه بگویم رمز کار در این است که چون مایی فقط میشنویم ، بعضا جلوتر میرویم اندیشه میکنیم و ممکن است تاحدی باور کنیم و یا نکنیم، اما چون شمایی علاوه بر اندیشه و فهم و باور قوی ، به آن عمل میکنید! و این مهم با مسیری نه خطی بلکه به مقتضای خلقت انسانی و ظرفیت هایی که ابتدا دارد و از باب ادراکات محیطی و همچنین به اراده و تعقل و و در انتها ( شوق! ) دایره وار به بالا صعود میکنید!

 اینجاست که خودم هم بهتر منظور خودم رو فهمیدم که گفتم راه سخت است و مسیر طولانی !  بله مرد میدان میخواهد!

حال این دانستن و گفتن مکرر بر من چه سود ! به این اندیشه کنم میدانم پس به خود ببالم و دچار تحیر شوم ! بشوم مصداق چو عمل در تو نیست نادانی ! حال هزار بار خوانده ام ولی کو عمل ؟! 

میبینید ادبیاتم هم دچار عُجب و تحیر شد ! خلاصه که خودمونی بگم به خودم گفتم بچه بیا پایین سرمون درد گرفت :)   چیزی که از دوستی ِ شما بزرگوار میخوام اینه : زمانی که مشغول پرواز :) هستین ازش بخواین انسانهای بزرگی چون شما در راه معرفتی و مهمتر عملیِ بنده ( پندار نیک ، گفتار نیک و «کردار نیک» ) در مسیرم قرار بده چون خودم به تنهایی و صرف خواندن و دانستن به این مهم نخواهم رسید یا به قول شما هر دو بالم رشد نخواهند کرد :)

الان دارم به این فکر میکنم همین متن هم نباید می نوشتم :)

جز خواهش ِ نظرِ ««دوست»» از جانبِ دوست :)

الهی به امید تو ...

یا حق

حسین رفیعی عزیزم

آهااان !

اشتیاق !

پاسخ اش خواهی گرفت !

کمی صبور باش !

:)